تو نگرانم نشو !

                                            همه چیز را یاد گرفته ام !
                           راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !

                                        یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !

                                یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !

                                                    تو نگرانم نشو !!
                                               همه چيز را یاد گرفته ام !
                               یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !
                                      یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !
                                      یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...
                                          و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
                                               تو نگرانم نشو !
                                                          همه چيز را یاد گرفته ام !
                                                   یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....
                                       یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!
                                             یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !

                                          یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ....
                                     و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
                                          اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...
                                                  که چگونه.....!

                                             برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
                                            و نمی خواهم که هيچ وقت یاد بگیرم ....
                                                            تو نگرانم نشو !!
                                              "فراموش کردنت" را هيچ وقت یاد نخواهم گرفت ...

امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم

غرق دریای شرابم کن و بگذار بمیرم

قصه عشق به گوش من دیوانه چه خوانی

بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیرم

گر چه عشق تو سرابیست فریبنده و سوزان

دلخوش ای مه به سرابم کن و بگذار بمیرم

زندگی تلخ تر از مرگ بود گر تو نباشي

بعد از این مرده حسابم کن و بگذار بمیرم

پیرم و نیست دگر بیم ز دمسردی مرگم

گرم رویای شبابم کن و بگذار بمیرم

خسته شد دیده ام از دیدن امواج حوادث

کور چون چشم حبابم کن و بگذار بمیرم

تا به کی حلقه شوم سر به در خانه بکوبم

از در خویش جوابم کن و بگذار بمیرم

اشک گرمم که به نوک مژه شمع بلرزم

شعله شو يكسره آبم كن و بگذار بميرم ...

بيا دردت به جونم

 ميخوام برات بخونم
بيا عزيز مادر
بيا چراغ خونه م...

بيا بمون تو پيشم
برات پروانه ميشم
يه عمر دورت ميگردم
بي تو ديوونه ميشم..

بيا اميد فردام
بي تو تاريكه دنيام
بي تو نوري نمونده
ديگه تو دو تا چشمام..


بي تو باغ بي برگم
بي تو دنياي دردم
حالا كه نيستي پيشم
من عاشق مرگم...

بيا برگرد ماماني
آخه همه دنيامي
بي تو هيچي نميخوام
ازين دنياي فاني...

خزون شده بهارم
سياهه روزگارم

ميگن صلاح كاره
ميگن كار روزگاره

هنوز تو جونمي تو
هنوز تو خونمي تو 
هنوز وجودمي تو...


عزيز دل مادر
به كي تورو بسپارم....؟

بین آدم هایی که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها.....به تو می اندیشد

و کمی...........دلش از دوری تو دلگیر است....

مهربانم،ای خوب!

یادِ قلبت باشد........یک نفر هست که چشمش............به رهت دوخته بر در مانده

وشب و روز دعایش این است.........زیرِ این سقف بلند.........

هر کجایی هستی،به سلامت باشی

و دلت همواره،محو شادی و تبسم باشد....

مهربانم، ای خوب!

یادِ قلبت باشد.....یک نفر هست که دنیایش را.....همه ي هستی و رویایش را ،

به شکوفایی احساس تو،پیوند زده

و دلش می خواهد لحظه ها را با تو،

به خدا بسپارد.........

مهربانم،ای خوب!

یک نفر هست که با تو.......تک و تنها با تو......پرِ اندیشه و شعر است وشعور!......پرِ احساس و خیال است و سرور!   

مهربانم،این بار،

یاد قلبت باشد،یک نفر هست که با تو...... به خداوندِ جهان نزدیک است و به یادت،هر صبح،

گونه ي سبز اقاقی ها را از ته قلب و دلش می بوسد.....

ودعا می کند این بار که توبا دلی سبز و پر از آرامش ،

راهیِ خانه خورشید شوی

وپر از عاطفه و عشق و امید

به شبِ معجزه و آبیِ فردا برسی..............

                                                  ندایم دهد که :  

                             خدایت ، یک سهم آرزو، عطایت کرده است   

                                             ساعتی از دیدار ِ تو را  

                                                 بی درنگ   

                                            ساعتی از دیدار ِ تو را  

                             خواهم خواست و دیگر ، هیـچ ...  

                                       دلتنگت هستم ، بی شُمار   

                                         ای ماندنی ترین ماندگار   

به نام معبودی که سوختن پرهایم را دید  ...

بعد از فعل دوست داشتن ، کمک کردن زیباترین فعل جهانست...

پس چرا کمکم نکردی که...

روزگاری این تن برهنه پر بود از پرهای رنگین ...روزگاری بال هایی داشتیم که عشق پرواز آن ها را نیرومند می کرد...و دیر زمانی بود که تمرین پرواز می کردم...ولی ای وای...

وای که زود پریدم و زمانی پریدم که پنجره ات را بسته بودی و من به شیشه خوردم...صدای خورد شدم را شنیدی؟؟؟نه ...می دانم که نشنیدی...

من سقوط کردم و بالهایم شکست...

اندکی بعد که دوباره بال و پر گرفتم شروع کردم به سوزاندن تک تک پر هایم با شعله ی عشق تا شاید سیمرغی بر من شکسته ظاهر شود و بلند پرواز کردن را به من بیاموزد...اما حیف...اما حیف تمام پرهایم سوخت و سیمرغ نیامد...برهنه شدم...آن چه از پرواز می دانستم هم از یادم رفت...اکنون مرغ بی بال و پرم...

روزگاری دل من خانه ای داشت در سینه ام که آن جا آرام آرام می تپید...اما خیلی دیر فهمیدم که آن خانه قفس بود و منزل نبود...دل خود را زندانی کرده بودم بی آن که بدانم که این پرنده ی زندانی در قفس سینه ، خود استاد پرواز است...دیر شد...روزی فهمیدم که پر و بالم شکسته بود...

دست به سوی سینه بردم و در قفس را باز کردم و دل خود را پرواز دادم...آزادش کردم...در آسمان چه زیبا چرخشی زد و رفت ...چه قدر زیبا پرواز بلد بود...و چه بلند می پرید... وقتی که می رفت آرام در گوشم نجوا کرد : منتظر باش...روزی باز خواهم گشت و به تو پرواز را خواهم آموخت...بیچاره نمی دانست که من دیگر پری برای پرواز ندارم...همه را سوزانده بودم تا سیمرغ بیاید...

همیشه منتظر سیمرغی بودم که بیاید و پرواز را به من بیاموزاند...بی خبر از اینکه بهترین معلم پرواز را در درون سینه ام زندانی کرده بودم...همه ی پر های رنگینم را برای آمدن سیمرغ خیالی خاکستر کردم و دیگر پرواز نخواهم کرد...من گول رویاهایم را خوردم...حتی اگر راه پرواز کردن را بیاموزم هم  دیگر نخواهم پرید...نمی توانم که بپرم...

اکنون منتظرم...منتظرم که روزی دلم دوباره باز گردد و بر روی بامم بنشیند و برایم از دور دورها بگوید...برایم بگوید که چگونه به دیگران پرواز آموخته . آن ها را تا پنجره پرانده...نه پنجره ی بسته که پنجره ی باز و چه زیبا کوچشان را به مقصد رسانده...

منتظرم بیاید ولحظه ای با من از پرواز بگوید...از لذت آموختن و آموزاندن بگوید... می خواهم به او بگویم که پس از او دیگر در قفس سینه ام را نبسته ام ولی هیچ وقت دوباره این آشیانه پر نشده...می خواهم بگویم که چگونه هر روز غبار از سینه ام می زدایم ولی باز فردا تار عنکبوت می بندد...

دلم برایش تنگ شده است...خلا سینه ام را احساس می کنم...پوچ شده ام...تنها انتظار است که مرا زنده نگه داشته است...انتظاری که روز به روز خالی ترم می کند...می دانم که روزی تمام می شود...اما نمی دانم کدام روز...؟؟؟

این ها را برای تو می نویسم ، دل من...پرنده ی کوچک من ، فکر نکن من زندان بان تو بودم ...عاشقان را جز دیوانگی هنری نیست...فکر نکن از اینکه آزادت کرده ام پشیمانم...نه ، هرگز...غمگینم...اما پشیمان ، نه...

پرواز کن قناری کوچک من ... هر چه می توانی بلند تر بپر...آن قدر از زمین فاصله بگیر ، که تیر هیچ صیادی به خود اجازه ی نزدیک شدن به حریم پاکت را ندهد...ولی هر گاه از روی بام من گذشتی لحظه ای فرود آ و برایم از پرواز بگو...از لذت رسیدن به پنجره های باز بگو...از لذت لمس کردن آسمان بگو...

آسمان را حدی نیست برای تو...اما برای من حدی است نه بیشتر از نوک انگشتم...اما نگاه کن آن هم به آسمان اشاره می کند...بدان که همیشه در سینه ام جایی برایت هست...تا وقتی من هستم تمام وجودم برای توست...به این تن برهنه نگاه نکن...روزی صاحب رنگین ترین پرهای عالم بود...به این بال های لاغر و عریان نگاه نکن...روزی عشق توانشان بود...باید یاد گرفت که باور کرد که هیچ چیز ابدی نیست...پرنده ی من ، من زود تمام خواهم شد ... پس زود تر برگرد...و اگر مرا ندیدی :

    پرواز را به خاطر بسپار

                             پرنده مردنی است...

                                                پرنده ای که لذت پرواز را تنها تا یک پنجره ی بسته فهمید...

و ای کاش تو در کنارم بودی ،                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

بعد لحظه ی دیدار است.شنیدن آوای خوش ات برایم شده است آرزویی

که هر روز بیشتر رنگ محال میگیرد. بر این گمان بودم که همراه داشتنت

محال نیست. اما امروز از دور دیدنت هم آرزویی دست نیافتنی شده است

نمیدانم چنین جدا افتادنمان را سبب چه بود. نمیدانم کدام شخص یا کدام

چیز را عامل بدانم در غریب ماندنم.در غریب ماندنت.در تنها افتادنم در تنها

افتادنت. اما این را خوب میدانم که من و تو بی تقصیریم!

من تو اسیر تقدیریم...                                                                    

     آبي تر از آنم كه بي رنگ بميرم
از شيشه نبودم كه با سنگ بميرم

من آمده بودم كه تا مرز رسيدن
همراه تو فرسنگ فرسنگ بميرم

تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبم
شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميرم...!

پروانه پس از تولد زیبایت تا اخر عمر غرق بی تابی شد

امروز روز میلاد توست

و طلیعه ی خورشید

پس از آن لحظه ناب

درخشان تر گشت

و قاصدکهای خوش خبر

چه زیبا و دلنشین

سرود میلادت را سر دادند

و من نه به یک بار که هزاران بار

به تو می گویم :

« مهربانم چه خوب که تو به دنیا آمدی »

تولدت مبارک ...

...

                                      (( تا شقايق هست زندگي بايد کرد ))

                                      خبري از دل پر درد گل ياس نداشت 

                                                    بايد اينجور نوشت:

                           هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچک و

                                            ياس زندگي اجبارست............

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند . 

 دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.    

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . . 

دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني داشت که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ... و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شدم .            

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .   

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود . .    

                                                 

                       بوسه بر مویت زنم ترسم که تارش بشکند    تار موی توست اما ریشه عمر من است    

   علی گلم  تو رفتی باد امد و طوفان شد طوفانی حاصل ز هجرت گردابی را دادگاه نامیدند مدافع قلبم

بود شاهد اشکم در نیمه های شب گرداب سرنوشت حکم جدایی داد جدایی من و تو

نسیمی که از من خسته تر است چرا نمیوزد و پیغام مرا به تو نمیرساند

کسی که روزی هزار بار از دوری چشمانت میمیرد   مادرت

گل من قسم به عشقت نه شب و نه روز دارم

به دو گونه لطیفت به دو چشم اشک ریزم

به تو ای فرشته من ، گل من ترانه من

که جدایی از تو باشد غم جاودانه من

چون تو در برم نباشی ، غم بی شمار دارم

تو بدان که با غم تو غم روزگار دارم